Japan start blitzkrieg na misleiding.

Libert Hol laat op een wereldkaart zien hoe Japan na misleiding zijn blitzkrieg start. Met een enorme oorlogsvloot voer Japan in het diepste geheim eerst naar Alaska en bleef daar wachten op het sein van hun keizer Hirohito. Begin december 1941 kregen zij in codetaal het sein om op te stomen naar Hawaï voor hun verrassingsaanval op Pearl Harbor. Op 7 december 1941 werd deze grootste Amerikaanse marinehaven in de Pacific plat gebombardeerd. Om zand in de ogen te strooien was Japan met de V.S. in onderhandeling over verbetering van hun betrekkingen. Japan start na deze geslaagde misleiding zijn blitzkrieg naar heel Zuid-Oost Azië.

Blitzkrieg van Japan naar Nederlands Indië

Moeder had het in 1940 en 1941 heel moeilijk om overdag alleen thuis te zitten in die wildvreemde omgeving van Atjeh. Met haar dochtertje van 1,5 à 2 jaar. Na de Japanse verrassingsaanval op Pearl Harbor op 7 december december 1941 werden ook alle burgers in het toenmalige Nederlands Indië gemobiliseerd. Door de oorlogsdreiging van Japan werd het KNIL in opperste paraatheid gebracht. Iedere dag moest haar man voortaan na kantoortijd tot laat in de avond naar de kazerne van het KNIL. Moeder bleef hierdoor nog langer alleen thuis. Dat viel haar toen extra zwaar.

De Jap geland

Japan start zijn blitzkrieg na misleiding niet voor niets. Na een nacht wachtlopen op de kazerne begin maart 1942 kwam vader de volgende ochtend niet thuis. Grote ongerustheid. Wel werd ze die ochtend in allerijl opgehaald door een legertruck met een paar KNIL-soldaten om de bergen in te vluchten. ‘De Jappen waren al geland’, hoorde ze toen deze truck alle Nederlandse vrouwen met hun kinderen kwamen ophalen. Niets kon ze meenemen. Alles moest ze achterlaten. Dicht tegen elkaar gepropt stonden de vrouwen zo met hun kinderen in de legertruck op weg naar een onderneming in de bergen. Ook daar werden nog vrouwen opgehaald. Hun vlucht mislukte. De Jap haalde ze toch in en sloot hen op in een groot complex met een omheining en Japanse militaire bewaking. Haar eerste concentratiekamp. Er zouden nog 13 jappenkampen in Noord Sumatra volgen.

Het dagelijks leven in een Japans kamp voor vrouwen en kinderen

Het werd het begin van haar zwerftocht door Noord-Sumatra. De jap vervoerde de gevangen genomen Nederlandse vrouwen en kinderen vaak per trein in goederenwagons (met zinken daken onder de tropenzon!) van het ene concentratiekamp naar het andere. In het begin moesten de vrouwen nog iedere dag een eind buiten het kamp een groot veld met een patjol (=hak) egaliseren. Iedere nacht woelden echter wilde zwijnen dat geëgaliseerde veld weer om. Volkomen nutteloos werk dus en extra zwaar als blanke vrouw in de hitte van de zon.
Het Japanse regiem was meedogenloos: urenlang iedere ochtend in de bloedhitte gebogen in een rij staan om geteld te worden. Boog men niet goed of onvoldoende dan sloeg de jap er met de karabijn hardhandig op los. Ook moest men voor iedere soldaat diep buigen . Steeds als deze voorbij liep.
Hij was immers de vertegenwoordiger van hun goddelijke keizer Hirohito.

Gevolgen van Japanse terreur

Naar het verhaal hoe het leven van deze vrouwen verliep in angst voor de gewelddadige jap luisterde iedere leerling ademloos. In deze vrouwenkampen leed men steeds meer aan honger en allerlei tropische ziekten. Er was in de concentratiekampen van Atjeh daarom een hoge kindersterfte en in één kamp, zo hoorde ik van mijn moeder, stierven er zelfs 295 van de 300 kinderen !! Ook liet ik de door mijn moeder zelfgemaakte kadootjes zien die ik voor mijn eerste en tweede verjaardag kreeg en liet deze de klas rondgaan. Tot slot liet ik mijn beer als knuffel zien die ik in mijn vierde levensjaar van het Canadese Rode Kruis gekregen had. Mijn eerste knuffel, die ik nog altijd bewaarde.

Vader aan de Birmaspoorlijn

Het verhaal van vader aan de Birmaspoorlijn was niet minder aangrijpend. Wat dit werk aan
Birmaspoorlijn inhield en hoe de krijgsgevangenen zich in leven hielden ondanks hun steeds slechter wordende eten. Wat men deed om aan wat groente en vlees te komen. Hoe men door het sjouwen van zware houten bielzen voor de spoorlijn en rotsblokken van 50 to 100 kilo in hun blote bast in de gloeiend hete tropische zon heel veel vocht (en zout!!) kwijktraakte door hun forse transpiratie. Wat men deed om dit aan te vullen. Een tropische zweer werd door bloedvergiftiging en ondervoeding vaak dodelijk. Hoe de krijgsgevangenen aan de Birma-spoorlijn hun wonden en schurft verzorgden. Voor deze en nog meer gedetailleerde verhalen als ook hoe de krijgsgevangenen er de moed inhielden om in leven te blijven schreef ik een autobiografische roman in de context van de wereldgeschiedenis:
“LIBERT zonder dwarsliggers geen spoorlijn”.

Voorbeeldige kinderen met echte aandacht

Wij vonden het indrukwekkend hoe deze jonge sprankelende kinderen zo lang stil en met aandacht bleven luisteren naar de verhalen over de Tweede Wereldoorlog. Terwijl hun focus toch helemaal op ballet gericht was. Dat kwam zeker niet alleen doordat deze verhalen verteld werden door de beide opa’s van ‘ballerina in spe’ Yuna Djoyoadhiningrat. Maar door echte belangstelling voor wat er in de Tweede Wereldoorlog allemaal gebeurde. We waren de juf van groep acht, Michelle Leeman, van de Nationale Ballet Academie dankbaar dat we hierin iets mochten bijdragen.

Doorwerking van Tweede Wereldoorlog in een mensenleven

Wil men ook een indruk krijgen hoe oorlog een leven lang door kan werken klik dan op onderstaande link en scroll door deze tabbladen van ‘nieuws-blogs’ of beluister de diverse podcasts en klik hier:
https://liberthol.boekengilde.nl/podcasts-luisteren/ of kijk op
https://instagram.com/liberthol2022